Mæðradagurinn… fokk.
Þetta er erfiðasti mæðradagurinn sem ég hef átt frá því að ég varð móðir.

Það er djöfulegt að velja það – já velja- að vera móðir í hlutastarfi.

Það verður einhver sundrung í sálinni að vera mamma aðra vikuna og ein hina vikuna.

Ég skil að það sé engin önnur leið en þetta er tætandi og slítandi og tærandi.

Eins og ég held að flestum mæðrum líði, þá er maður aldrei nógu góð.
Aldrei akkúrat það sem þau þurfa og þeim vantar.
Þannig líður mér.
Þjökuð af samviskubiti yfir að vera tryllingur sem gat ekki verið glöð og haldið fjölskyldu saman. Mæður velja ekki sig framyfir fjölskylduna, þær velja það sem er best fyrir börnin. Og börnin vilja vera fjölskylda.
Allir saman, engar breytingar, ekkert vesen.

En ég er vesen.

Svo hvar skilur það mig? Hvað er ég þá? Hver er ég þá?

En ég veit í hjarta mínu að þau fá á endanum glaðari og sterkari mömmu en munu þau upplifa það þannig?

Og ég veit að þetta er ekki lógík en hjartað er heldur ekki lógík.
Það er bara blæðandi sár sem öskrar allskonar hluti.

Ég ýti þeim frá mér svo þau verði ekki háð mér svo aðskilnaðurinn verðu þeim ekki erfiðari en hann þarf að vera, en svo held ég þeim svo þétt upp að mér að ég ætla að kæfa þau. „Mamma, komdu heim, hvenær kemurðu heim?“ Og ég hef engin svör önnur en þau ég kem þegar ég kem og fer þegar ég fer.

Krakkarnir vöktu mig í morgun með morgunmat í rúmið. Þau völdu allt sem ég elska (hnetusmjörs m&m, kanilkex, hrökkbrauð með smjöri) og helltu uppá (mundu meira að segja eftir mjólkinni!) Og kveiktu á kerti.
Svo komu þau öll uppí og við kúrðum og spjölluðum.

Mest langaði mig að segja þúsund sinnum fyrirgefðu en í staðinn sagði ég bara takk og gróf hausnum í koddann.

Þau eiga ekki að þurfa vera sterk fyrir mig en staðan virðist samt vera þannig.

Litli gaurinn minn tók símann þegar krakkarnir voru farnir en hann var enn í langþráðu kúri „mamma, ertu að gráta? Mig langar að taka mynd af þér“

Svo já.

View this post on Instagram

Mæðradagurinn… fokk. Þetta er erfiðasti mæðradagurinn sem ég hef átt frá því að ég varð móðir. Það er djöfulegt að velja það – já velja- að vera móðir í hlutastarfi. Það verður einhver sundrung í sálinni að vera mamma aðra vikuna og ein hina vikuna. Ég skil að það sé engin önnur leið en þetta er tætandi og slítandi og tærandi. Eins og ég held að flestum mæðrum líði, þá er maður aldrei nógu góð. Aldrei akkúrat það sem þau þurfa og þeim vantar. Þannig líður mér. Þjökuð af samviskubiti yfir að vera tryllingur sem gat ekki verið glöð og haldið fjölskyldu saman. Mæður velja ekki sig framyfir fjölskylduna, þær velja það sem er best fyrir börnin. Og börnin vilja vera fjölskylda. Allir saman, engar breytingar, ekkert vesen. En ég er vesen. Svo hvar skilur það mig? Hvað er ég þá? Hver er ég þá? En ég veit í hjarta mínu að þau fá á endanum glaðari og sterkari mömmu en munu þau upplifa það þannig? Og ég veit að þetta er ekki lógík en hjartað er heldur ekki lógík. Það er bara blæðandi sár sem öskrar allskonar hluti. Ég ýti þeim frá mér svo þau verði ekki háð mér svo aðskilnaðurinn verðu þeim ekki erfiðari en hann þarf að vera, en svo held ég þeim svo þétt upp að mér að ég ætla að kæfa þau. „Mamma, komdu heim, hvenær kemurðu heim?“ Og ég hef engin svör önnur en þau ég kem þegar ég kem og fer þegar ég fer. Krakkarnir vöktu mig í morgun með morgunmat í rúmið. Þau völdu allt sem ég elska (hnetusmjörs m&m, kanilkex, hrökkbrauð með smjöri) og helltu uppá (mundu meira að segja eftir mjólkinni!) Og kveiktu á kerti. Svo komu þau öll uppí og við kúrðum og spjölluðum. Mest langaði mig að segja þúsund sinnum fyrirgefðu en í staðinn sagði ég bara takk og gróf hausnum í koddann. Þau eiga ekki að þurfa vera sterk fyrir mig en staðan virðist samt vera þannig. Litli gaurinn minn tók símann þegar krakkarnir voru farnir en hann var enn í langþráðu kúri „mamma, ertu að gráta? Mig langar að taka mynd af þér“ Svo já. Mæðradagurinn er allskonar, erfiður og fallegur, skemmtilegur og særandi, rétt eins og mæður eru.

A post shared by Sigga Dögg (@sigga_dogg_sexologist) on